Wat overkomt je

Liever nog dan dit
was ik wiskundige geworden. Getallen
rijmen immers vaker op elkaar dan woorden.
Ik sta nog steeds met het goede in mijn hand
en grijp naar de kade. Het is het begin van de optelsom.

Je kunt niet zwaaien zonder armen, zoals je als kind
niet kunt geloven als er niemand is die je bedondert.
(Bovendien kun je niet zwaaien als je het goede
in je handen bewaart). Er is geen samenhang
zonder samen, maar meer dan dat geen taal
op de wereld zonder gebiedende wijs.

Dat is de prijs die je betaalt: de nul aan het einde
van de optelsom, het ontbreken dat nog altijd beter is
dan breken alleen. Het met koppige ogen
op een keerpunt staan en je toch neerleggen
bij het feit dat de kade verlaten is. Wat heb je
jezelf dan nog te zeggen - er is nu eenmaal
geen taal op de wereld waarin weggaan
een wederkerend werkwoord is, dat
overkomt je.

Lieke Marsman